Թարգմանչաց շարժման տեսադարանը

Մի սովորություն, որը մարդուն դարձնում է աղքատ, նույնիսկ եթե նա շատ աշխատի..mp4

WEBVTT

00:00.000 --> 00:02.000
Երբևէ տեսե՞լ եք, թե ինչպես է սկյուռը պտտում անիվը:

00:03.000 --> 00:07.000
Ծերունին հարցրեց տղային՝ աչքը չկտրելով հրապարակի աղոտ լամպից.

00:08.000 --> 00:13.000
Այդ երեկո քաղաքը թաքնված էր մշուշի մեջ, ասես ինչ-որ մեկը դիտավորյալ մատներով քսել էր այն երկնքին։

00:14.000 --> 00:19.000
Մարդիկ շտապում էին կողքով՝ չնկատելով ո՛չ տղային, ո՛չ ծերունուն, ո՛չ տարօրինակ խոսակցությունը։

00:19.000 --> 00:32.000
Ես տեսնում եմ, որ տղան ամեն օր թոթվում էր ուսերը և մտածում, թե ինչու է սկյուռը հոգնած, բայց դեռ նույն տեղում ծերունու ձայնը չորացել էր, ինչպես աշնան տերևը, բայց դրա մեջ ինչ-որ բան էր թաքնված, որը ցրտի տակ էր անցնում մաշկի միջով:

00:33.000 --> 00:38.000
Տղան լռեց, իսկ ծերունին շարունակեց որոշ մարդկանց ամբողջ կյանքը, ինչպես այս անիվը։

00:38.000 --> 00:41.000
Որքան արագ են նրանք վազում, այնքան ավելի են խրվում:

00:41.000 --> 00:48.000
Թեթև քամին փոշու և հոգնածության հոտ բերեց՝ խառնելով դրանք պատասխանի ակնկալիքով. Ինչո՞ւ է այդպես։ - հարցրեց տղան:

00:49.000 --> 00:55.000
Ծերունին ժպտաց շրթունքների անկյունում և գլխով արեց դեպի այն, որտեղ սկսվում էր նեղ մութ փողոցը. ուզում եք իմանալ:

00:56.000 --> 01:04.000
Հետո ուշադիր նայիր՝ բիարից փոքր, ավելի մեծ, քան այն նեղ փողոցը, որտեղ ծերունին տանում էր տղային, այնտեղ մի խանութ կար՝ կլպող ցուցանակով։

01:04.000 --> 01:12.000
Մոտ քառասուն տարեկան մի մարդ զբաղված էր վաճառասեղանի հետևում, միշտ մռայլ, կոշտացած ձեռքերով և հոգնած աչքերով։

01:12.000 --> 01:13.000
Նրա անունը Ստեփան էր։

01:14.000 --> 01:19.000
Նա բացեց խանութը բոլորից առաջ, փակեց այն բոլորից ուշ ու իրեն թույլ չտվեց հանգստի մի րոպե։

01:19.000 --> 01:24.000
Բայց ինչքան էլ աշխատեր, գրպաններում միշտ միայն պղնձեներն էին խշշում։

01:24.000 --> 01:27.000
Տեսեք, ծերունին հանգիստ գլխով արեց Ստեփանին։

01:27.000 --> 01:29.000
Այդ պահին խանութ է մտել մի կին։

01:30.000 --> 01:33.000
Ստեփան, միգուցե երեկվա հացի մնացե՞լ ես։

01:33.000 --> 01:35.000
Ես պարտքով կվերցնեմ այն ​​և մինչև երեկո կվերադարձնեմ:

01:36.000 --> 01:42.000
Ստեփանը թափահարեց ձեռքը, վերցրու, բայց հետո երկար փնթփնթաց քթի տակ՝ հաշվելով կոպեկները։

01:42.000 --> 01:48.000
Երեկոյան ծանոթը եկավ, Ստյոպա, օգնիր ինձ, շտապ պետք է մեխեր գնեմ, մինչև վաղը կտամ, անկեղծ ասած։

01:49.000 --> 01:50.000
Ստեփանը կրկին զիջեց.

01:51.000 --> 01:52.000
Այսպես էր անցնում օր առ օր.

01:52.000 --> 02:01.000
Նա փորձում էր բոլորին գոհացնել, վախենում էր հրաժարվել, ապրանքը տալիս էր մինչև վաղը, օգնում էր, ինչպես կարող էր և միշտ հույս ուներ, որ շուտով կվերադարձնեն, կգնահատեն։

02:02.000 --> 02:04.000
Ինչու է նա դա անում: - հարցրեց տղան:

02:04.000 --> 02:15.000
«Նա հավատում է, որ եթե բոլորի հետ լավ է, ապա մի օր իր բախտը կբերի», - պատասխանեց ծերունին, աչքը չկտրելով Ստեփանից, նա իր էներգիան ծախսում է ուրիշների խնդրանքների վրա, մոռանալով սեփական կարիքների մասին:

02:15.000 --> 02:26.000
Երեկոյան Ստեփանը նստեց դատարկ վաճառասեղանի վրա և հետևում էր պատուհանում արտացոլված հոգնած դեմքին. ես աշխատում էի և աշխատում էի, բայց նա անօգուտ մրմնջաց՝ ձեռքին սեղմելով վերջին ռուբլին։

02:27.000 --> 02:31.000
Դռան հետևում մի ստվեր փայլատակեց, և նորից ինչ-որ մեկը հարցրեց՝ կհանդիպենք վաղը։

02:31.000 --> 02:42.000
Եվ այդ պահին Ստեփանի աչքերում առաջին անգամ կասկածի նման մի բան փայլատակեց, կարծես հանկարծ նկատեց, որ տակի անիվը ոչ թե առաջ է շարժվում, այլ ավելի ու ավելի է սեղմում նրան իր տեղում։

02:43.000 --> 02:49.000
Այնքան աննկատելիորեն խոսելու սովորությունը, այո, բոլորի հետ, բացի իրենից, նրան դարձրեց իր բարության գերին։

02:49.000 --> 02:53.000
Բիարից պակաս, այդ գիշերից ավելի Ստեփանը երկար ժամանակ չէր կարողանում քնել։

02:53.000 --> 02:58.000
Նրա խանութի լռության մեջ, հատակի յուրաքանչյուր ճռռոց, ամեն մի խշշոց կարծես նախատինք լիներ։

02:58.000 --> 03:09.000
Հիշեց դռան հետևում անհետացող երախտապարտ, աղաչող դեմքերը, և հանկարծ հասկացավ, որ ոչ միայն հաց է տալիս, այլև իր կյանքը, կտոր առ մաս, ասես հնացած գլանափաթեթներ է ջարդում։

03:10.000 --> 03:14.000
Հանկարծ նրան թվաց, որ իր խանութը ծակերով լի հին նավ է։

03:14.000 --> 03:17.000
Նա կնքում է մեկը, և ջուրը շարունակում է գալ։

03:17.000 --> 03:26.000
Եվ նա շորում է, ձեռքերը արյան մեջ է լցնում, բայց նավը չի լողում, միայն ավելի դանդաղ է խորտակվում, ինչու եմ ես միշտ փրկում ուրիշներին՝ մոռանալով փրկել ինձ։

03:26.000 --> 03:31.000
Այն դուրս եկավ շշուկով, ինչպես խոստովանություն դատարկ պատերի առաջ։

03:31.000 --> 03:38.000
Այդ պահին նա տեսավ իրեն՝ հոգնած աչքերով մի մարդ, ով բոլորի համար տուն էր կառուցում, բայց մոռացել էր իր անկյունը։

03:38.000 --> 03:45.000
Ինչքան էլ աշխատի, ուրիշի պարտքերը նրա շահը չեն դառնա, ուրիշի հավանությունը սիրտը չի տաքացնի։

03:45.000 --> 03:53.000
Առավոտյան Ստեփանն առաջին անգամ փակեց խանութի դուռը և նստեց սեղանի մոտ, որտեղ պարտքեր խնդրելու փոխարեն դատարկ թուղթ կար։

03:54.000 --> 03:59.000
Նա չգիտեր, թե ինչ է գրելու, բայց երկար տարիների ընթացքում առաջին անգամ զգաց, որ բարի լինելը չի ​​նշանակում հարմարավետ լինել։

04:00.000 --> 04:08.000
Երբեմն ղեկից դուրս գալու համար նախ պետք է կանգ առնել ու հարցնել ինքդ քեզ՝ ո՞ւր եմ ուզում գնալ ավելի քիչ, քան բյար, ավելին։